Hüzün Doluyor İnsan



Bugün 23 Nisan… Milli Egemenliğin, milletin artık kendi kendini yönetmeye başlamasının üzerinden 88 yıl geçmiş. Aşağı yukarı bir asır…

Ben hala milletin kendi kendini yönetip yönetmediğine şüpheliyim. NATO’ya girişimizle başlayan uluslar arası ilişkilerde karşılıklı bağımlılık denilen süreç içerisinde Türkiye kendi kendini, kendi iradesi doğrultusunda doğru dürüst yönetemedi. Yönetseydi, kendi menfaatleri doğrultusunda hareket ettiğini gösteren emareler olurdu.

Yeri geldi ABD’nin bölgesel çıkarları, yeri geldi AB’nin bölgesel çıkarları millet egemenliğinin yerini aldı.

Hemen “Yok artık, o kadar da değil, demeyin”…

Ülkemizi, Sovyet Tehdidinden ortak olarak koruması için NATO’ya üye olduk. Ancak NATO’nun 2nci büyük ordusuna sahip olmamıza rağmen NATO’nun ABD olduğunu ancak, 74 Kıbrıs Harekatından sonra 1975 yılında ABD’nin Türkiye’ye silah ambargosu uygulaması sayesinde öğrenebildik. 1978 yılına kadar uygulanan 3 yıllık silah ambargosundan dolayı Türk Ordusu yedek parça sıkıntısı nedeniyle neredeyse savaş uçaklarını uçuramaz hale gelmişti.

Oysa bu harekatta biz haklıydık. Buna rağmen Yunanistan NATO’nun askeri kanadından çekildi. Bu durumda bir NATO üyesi olan Türkiye ile NATO dışında kalmış Yunanistan karşı karşıya olmasına rağmen, ABD bu süreç de Yunanistan’a silah satmaya devam ederken, Türkiye’ye ambargo uyguladı…

Ulusunun egemenliğini ön plana alan bir ülke bu durumda NATO ile ilişkilerini gözden geçirmez miydi?

Ancak 1978 yılında ABD baskısı ile Kıbrıs’ın Maraş bölgesinin belli bir bölümünün Rum iskanına açılmasından ve ABD’nin silah satıp da alacağı paralarla ABD halkına refah sağlama isteğinin artmasından sonra ambargo kaldırıldı.

Yunanistan ise “Rogers Planı” denilen bir oldu bitti ile Türkiye’nin tavizkar tutumuyla 1980’de NATO’ya geri döndürüldü. Olan yine Türkiye’ye oldu…

NATO anlaşmasının 5nci maddesine göre: ittifak üyelerinden birine yapılmış saldırı hepsine yapılmış kabul edilip, hep birlikte karşı konulacağı hükme bağlanmış olmasına rağmen; 1984 yılında Türkiye’ye karşı PKK’nın başlattığı dış destekli saldırılarda Türkiye tek başına bırakıldı. Oysa 11 Eylül saldırıları ile İkiz Kuleleri yerle bir olan ABD hemen bu maddeye işlerlik kazandırıp, NATO üyesi ülkelerin hepsini Afganistan’da savaştırmaya başladı.Bütün bunları bir kenara bırakın, 1992 yılından sonra NATO üyesi Almanya bile bize terörle mücadelede Alman silahlarını kullanamazsınız diye posta koydu, kimsenin gıkı çıkmadı. Egemenliğin millette olduğu bir ülkede bir Allah’ın kulu da Alman silahlarını trenlere doldurup, Almanya’ya iade edemedi. Hala NATO’nun kuyruğundan ayrılamadık. NATO üyesi İtalya, Belçika, Portekiz, Yunanistan, Almanya PKK’ya her türlü silah yardımından parasal yardıma, siyasal destekten, barındırmaya kadar her türlü desteği sağlamasına rağmen gıkımız çıkmadı. Hani uluslar arası ilişkilerde karşılıklılık?

Taviz veren, her türlü aşağılanmaya boyun eğen sen olursan, bunlarla dostsun… Ancak başını hafif dik tutmaya kalktığında senden kötüsü yok.

Almanya, Fransa, İtalya ABD’nin düşman kabul ettiği İran’a her türlü teknolojik desteği sağlamasına rağmen kimsenin sesi çıkmazken; ülkemizin bir lideri İran’lılarla PKK’ya karşı ortak işbirliğini nasıl yapabiliriz diye toplantı yaptı diye, uyarı mahiyetinde ABD’nin uçak gemisinden Türk savaş gemisine füze atılıp, 7 askerimiz şehit edilir, yine ses yok.

Atatürk milli egemenliği bu topraklar üzerinde insanlar kendi kararlarını kendileri versin, milletin menfaatleri bir kişinin menfaatlerinin üzerine çıkarılsın diye tesis etti.

Milli egemenlik; onurlu bir duruş, kendi kararlarını kimseden korkmadan, çekinmeden sadece milli menfaatler göz önüne alarak alabilmedir. Pısırık, çekingen, damat Feritçi anlayışlarla milli egemenlik olmaz. Mandacılık olur, emperyalizme boyun eğme olur…

Avrupa Birliğine tam üye olmadan Gümrük duvarlarını kaldırırsan, emperyalizme tek taraflı olarak teslim olmuş olursun. Tütün, pancar, pamuk üreticini milli egemenliğe değil, AB egemenliğine teslim etmiş olursun…

Evlenmiş olsa torun torba sahibi olacak 21 yaşındaki minikleri(!) Meclis Başkanlık koltuğuna oturtmakla, milli egemenliği dahi sembolize bile edemedikten sonra, bu mutlu günde Ulusal Egemenliğin ne durumda olduğunu okuyucularımızın taktirlerine bırakıyorum…

Bu günde milletin moralini arttıracak, güzel şeyler yazmak isterdim.

Hani; “bugün 23 Nisan, neşe doluyor insan” gibisinden…

Ben farklı bakıyorum…

Bugün 23 Nisan çocuklarımızın geleceği yönünden hüzün doluyor insan, diyebiliyorum…

Teşekkürler, büyük Atam… Sen, güzel şeyler bıraktın… Ama biz yeterince koruyamıyor muyuz? Pek anlamadım…


Sedat Onar

Aynı duygular içerisindeyim; hüzünlü..

Hatta ben, epey de ezik..

Canlı yayın vardı izledim; gittiler, günün anlam ve önemi üzerine Şeref Defterini imzaladılar. Edebiyattan öte bir şey yok, içi boş, ezber, bir görev yerine getirdiler, pişkin pişkin tebessüm..

Üzüldüm..

Çocukların, geleceğe borçlu doğduğu bu ülkede, neyle gurur duyduklarını anlamadım..

Gelişmekten, ilerlemekten, demokratikleşmekten, medeni ülkeler seviyesine erişmek dem vurdular, utandım onlar adına bu yalanlara..

Sosyal hukuk devleti, Atatürk İlke ve devrimleri dediler daha çok utandım bu yalanlara..

Egemenlik bağımsızlık dediler, kahroldum!

Edip bulma dünyası...

Bizim taçımız eğilmiş, bükülmüş ve yamulmuş. Güzeller güzelini çirkinleştirmiş....

Yine de kutlu olsun.

Çok çabuk unutuluyor bunlar.NATO'ya üye olmak için Kore'ye asker göndedik.Ben mecbur muyum Kore'deki ABD için çarpışmaya, orada şehit olan kardeşlerimizin kanı "din koruyucusu" Adnan Menderes'in üzerinden kalkmayacaktır. Bu adam kendi askerini başkası için çarpıştırmıştır, vatan hainidir bu yüzden.

Türkiye bağımsız ülkeymiş, yemeyin beni ya.Türkiye'ye ilk dış para geldiğinden itibaren bağımsızlık bitti, yok, kalmadı, bu olay da Adnan Menderes zamanında oldu.Halkımız; zaman zaman karnı tok ama sömürge olmayı, sürekli karnı yarı tok ama tam bağımsız olmaya tercih etmişler.Sonuçta halkı aç susuz olan Küba bile kendi menfaatleri söz konusu olunca ABD'ye kafa tutabiliyor ve bizden daha özgürdürler.

Bağımsızmış burası, yemeyin beni ya.

Atatürk'ün bizlere emanet ettiği mirasa sahip çıkamadık.

Suçumuz çok, ayıbımız büyük.

Bu gidişle geleceğimiz kaygı verici.

Bu mandacılarlar işimiz zor.

Bize gerçek Atatürk'çü bir lider lazım.

Ufukta bir işaret göremiyorum ama gençlerden umudum var daha.

19 Mayıs yaklaşıyor. Yine hüzün doluyor insan. Nerde Atatürk gençliği? Nerde kutsal emanete hıyanet edenlere dur diyecek gençlik?

Nerdesiniz??