Elveda Rumeli



Dünkü yazımı yazdıktan sonra siteye atayım mı, atmayayım mı diye bir süre düşündüm. Cumhurbaşkanı’nın bile gerilimi azaltacağım diye toplantı üstüne toplantı yaptığı bugünlerde, acaba benim yazım gerilimi arttırır mı diye kaygılandım. Daha sonra atmaya karar verdim. Nasıl olsa, akacak kan damarda durmazdı.

Hani, olur ya olur…

Askerimiz dağda teröristlere karşı mücadele ederken, bunların sempatizanlarının da bazılarından yüz bulup şehir merkezlerinde terör yaratmalarına karşı çıkalım, malımızı, canımızı, ırzımızı ve bayrağımızı bunların şiddetinden koruyalım dememi, aynen Hırant Dink’i vuran Ogün gibi algılayan olursa diye tereddüt ettim ilk başta.

Sonra makaleyi okuyan ve orta seviyede anlayan herkesin böyle bir kör şiddete zaten meylinin olmadığını, barış ve huzuru benden fazla istediklerine kanaat getirdim. Zira hepsi birlik ve beraberliğin bozulmasına karşı.

Şimdi gelelim Elveda Rumeli’ye…

Hepimizi televizyonların başına kilitleyen bu anlamlı dizide insanlar arasındaki ilişkiler ön planda anlatılırken, Osmanlı İmparatorluğu’nun son yıkılış ve İmparatorluk topraklarının nasıl bir bir elden gittiği de geri planda anlatılıyor. Aslında bu bile insan ilişkilerine hüzün ve acı olarak yansıtılmış…

Gerçeği daha mı farklıymış? Evet, biraz öyle…

Daha acı, daha elem vericiymiş… İnsanların atalarını gömdükleri mezarları bile bırakıp Anavatan’a ricatları, ardından gelen hayal kırıklıkları ve sefalet.. Ölümler.. Yokluklar.. Kayıplar.. Ayrı bir hüzün, ayrı bir göz yaşıdır.

Hiç de kolay değilmiş, yemyeşil Vardar ovasını, Priştine’nin karlı dağlarını, Serez’in buram buram Bedrettin kokan sokaklarını, Selanik’in kozmopolit atmosferini bir anda bırakmak. İnsanlar oralarda yaşarken hayalleri bile oralarla ilgiliymiş. Başka bir yerle ilgili hayal bile kuramamışlar. Ama…

Sevdikleri bu toprakları bırakarak, gelmişler.

Şuraya geleceğim…

Bakıyorum, İzmir’de, İstanbul’da, Antalya’da, Mersin’de yaşamaya alışmış bir insan; Şırnak’ın Anılmış köyüne, Pervari’nin Doğan köyüne, Çukurca’nın Çayırlı köyüne geri gönderilse oralarda yaşayabilir mi?

Deniz kenarında kız peşinde koşan gençler Zap Suyu’nun dibinde aynı zevki yaşayabilir mi?

Büyük alışveriş merkezlerinden alışveriş yapmaya alışmış insanları hadi bakalım köy bakkalından ne bulursanız alın derseniz, ne olur?

Bolluğu bereketi paylaşmak dururken, bir iğneye bile muhtaç olmayı kim kaldırabilir?

Güzelim Çukurova’yı, Menderes’in mümbit topraklarını, İstanbul’un büyüleyen güzelliğini, İzmir’in yosun kokan sokaklarını, Antalya’nın mavi denizini bize bırakıp; olsun ben özgür olayım, bana Cudi ve Gabar Dağı yeter…

Kendimi ifade edeyim, Mavi Ege’yi görmesem de olur, Hezil Çayı daha güzel diyebilir misin?

Her şey bir yana, hamsi balığını Basra Körfezi’nden mi getirteceksin?

Ya, Almanya’ya, Fransa’ya gitmek için Rusya üzerindeki hava hattını mı kullanacaksın?

Birikimli kadroların yönettiği bir ülkeyi, yıllarca ilmek ilmek dokunarak oluşturulmuş kurumları, sanatı, bilimi bir kenara atalım, eski bir kaçakçı olan Karayılan’ın yönettiği hükümet neyimize yetmez…diyorsan sana diyeceğim bir şey yok…

Biz gelin birlik olalım, dirlik olalım, gücümüzü birleştirelim dedikçe, sen bana karşı sanki bir zafer kazanmışın gibi zafer işareti yapmaya devam edersen, sonunda tahmin edemeyeceğin kadar büyük bir hayal kırıklığı yaşarsın.

Öncelikle Yaşar Kemal’i, İbrahim Tatlıses’i, Mahsun Kırmızıgül’ü, Emrah’ı sana vermeyiz. Bunu bil.. Sen; Ciwan Haco ve Şivan Perver’le idare etmek zorunda kalırsın.

Daha sonra, biz bu toprakların bir karışını bin yıl daha kimseye vermeyiz, bu ikinci hayal kırıklığın olur…

Hasbelkader toprakları aldığını varsayalım… Ne İran, ne Irak, ne de Suriye senin bağımsızlığına bir gün bile tahammül edemez… Bu da senin son hayal kırıklığın olur.

Otur ve iyi düşün. Söylediklerimiz bir tehdit olarak düşünme. Bir realite olarak düşün. Çoluk çocuğuna kanı ve göz yaşını miras bırakma… Boş bir hayaller uğruna askerine, polisine kurşun sıkanı alkışlama. Bu örgütün içinde bile yıllarca silah kullanıp da gerçek yüzünü görüp pişman olanları gözünün önüne getir…

Her şeyden önemlisi işini, aşını, kaderini seninle paylaşan Türklere karşı ihanet etme…

Özerklik başlangıçtır. Kimseye yetmez. Ardından bağımsızlık istersin ve film kopar… O zaman Elveda Rumeli…

Yine de sen bilirsin…


Sedat Onar

“Memleketin dahilinde iktidara sahip olanlar gaflet, dalalet ve hatta hıyanet içinde bulunabilirler” diyor ulu Önder.


Bu diziyi izleyince Atatürk öncesini ve bugünü düşünüyorum. İşte aynı şey. Bugün de hainler iş başında. Bugün de Türkiye'yi parçalatmaya götürüyorlar. Onların zihniyet ve kafa yapısında değiller mi? Mandacı değiller mi? Pkk, terör korkutmaz, yıldırmaz bizi. Bizim asıl tehlikemiz bu mandacı hainler.

Ne günlere geldik..

ABD'nin veya bilmem neresinin "PKK'ya terör örgütü" dediğini gazete manşetlerinde okuyup, göbek atasımız geliyor neredeyse! Ne kadar çaresiz, kendi kontrolünden uzak bir ülke durumunda olduğumuz böyle ortadayken, gelecek tehlikelere rağmen bu durumu karartmak ve çözüm aramamak durumunda olanları da kınıyorum.

Elveda Rumeli dizisini zaman zaman ben de izlerim; benim de aklıma hep bizlerin bugün içinde bulunduğu durum gelir. Derim; şu Osmanlı Yönetiminin uykusu ne kada derinmiş. Buna tam olarak derin demek de doğru değil aslında; Yönetimde bulunanların zayıflığı, bencilliği, kişisel çıkarları öncelik yapan bir zihniyet, Batı özentisi, geleceği göremeyen kafaların (bugünden farkı var mıdır?) işbaşında olması derken.. Elveda Rumeli'ler... Sonuç; her kıtada ezilen azınlık Türkler.

Yeryüzünden silinmek istenen Türklerin son bir gayretle ellerinde tutabildikleri mevcut sınırlarımız, yine aynı oyunlarla elimizden alınmak, varlığımız silinmek isteniyor..

Bize ABD'yi yardımsever, dost, müttefik diye tanıtıp, sindirmemiz için baskı ve oyunlarla emperyalizme destek veren zihniyet bundan onlarca yıl önce de Yönetimdeydi, halen yönetimde, yarın da olacak..

Bu millete, bir porsiyon din arası mandacı zihniyet ver, istediğini al..

Geçenlerde televizyon kanallarında, ABD askerlerinin camileri nasıl hedef tahtası yaparak, minareleri yıktıklarını izledik..

Müslüman Irak'a yapılan bu zulüm karşısında hangi müslüman ülke çıkıp da destek vermiştir? Ben Türkiye'nin bu olayı kınadığını duymadım.

Elveda demokrasi, elveda insan hakları..

Tarihten ders almasını bilenler için tarih yeniden tekrar etmez ama bizde ne yazık ki öyle değil.

Demokrasi ile özgürlüğün, bağımsızlığın, bütünlüğün bilinçli şekilde harmanlandığı günümüzde aslında herkes iyi biliyor, özgürleşerek demokrasi gelebilir ülkelere ancak. Atatürk'ün özgürleştirdiği, bağımsızlaştırdığı Türkiye, Atatürk'e düşman kafaların yönetimi işgal etmeleri yüzünden, yeniden bağımsızlığımızdan tavizler verilerek, buna da demokrasi denilerek kurtuluş savaşı öncesine döndürüldük.

Atatürk'ün zararlı görüp kapattığı okullar, vakıflar, tekkeler, tarikatlar yeniden açıldı.

Yabancılardan alıp devletleştirdiği kuruluşlar yeniden yabancıya satıldı.

Ekonomi, yabancıya teslim edildi.

Bununla övünen bir zihniyet halkın desteğini alıyor olamaz. Halkın bilgisinden uzak, karambole getirilerek yapılan işler bunlar.

Atatürk yanılmış olamaz, Türk milleti gururludur...

Tarih bir tekrarsa, halk bundan kurtulmasını bilecektir. Ama keşke böyle olmasaydık. Bu da bize ders olsun.