Bu Kaçıncı Bahçe Gördüğüm Tarumar?



Rehin alınan askerler konusu benim kafamı günlerdir meşgul ediyor.

İnsan savaş veya çatışma ortamlarında esir düşebilir veya rehin alınabilir. Ama üzerinde üniforma varsa, turp gibi sapasağlam bir şekilde nasıl rehin alınabilir?

Atatürk’ün Çanakkale Savaşı sırasında başından geçen bir olay bizim rehin asker olayını açılamamıza yardım edecektir.

Atatürk’ün ağzından dinlediğimizde, olay şöyledir:

“Atatürk, Çanakkale Savaşında düşman önünde kaçan askerleri görür. Durur ve en yakınındaki askere sorar:

--Niçin kaçıyorsunuz?dedim.

-Efendim düşman!. dediler.

-Nerede? dedim.

-İşte, diye 261 rakımlı tepeyi gösterdiler.

-Düşmandan kaçılmaz dedim.

Bana:

-Cephanemiz yok dediler.

Bende:

-Süngünüz var ya...dedim.

Daha sonrasını Atatürk şöyle anlatır:

Bağırarak bunlara süngü taktırdım. Yere yatırdım. Aynı zamanda Conkbayırına ilerlemekte olan piyade alayı ve cebel bataryasının "marş marşla" benim bulunduğum yerdeki emir zabitini onları çağırmaları için geriye saldırdım.

Bu efrat süngü takıp yere yatınca düşman efradı da yere yattı. Kazandığımız an bu andır. “

Ama bu olay gibi olaylar sayesinde tarihimizde bir Çanakkale vardır, hala gidenlerin içini titreten..

Tahmin ediyorum, Dağlıca’da PKK’lı teröristlerin eline sapasağlam düşen askerlerimizden hiç biri bu olayı duymamıştı. Duymasalar bile bunlara askere giderken birileri “Oğlum bak vatan toprağını savunmaya gidiyorsun. Aman bu toprağı namusun gibi koru. Gerekirse canını ver ama yurduna namahrem eli değdirtme. Sen uyanık kal ki, ülken rahat uyusun..” diye nasihat vermemişti.

Niye mi sorguluyorum? Bu olayda rehin alınan askerlerin yanı başındaki mevzilerde 12 kahraman şehit düştü, 8’i de yaralandı da ondan..

PKK 1992, 1993, 1994, 1996 ve 2005 yıllarında toplam 6 kez asker kaçırma eylemi düzenledi. Bu 7ncisi..

Bunların büyük bir bölümü yol teröristlerin yol kesmesi sonucu otobüslerden indirilerek rehin alınan silahsız askerlerimizdi.

Önceki eylemlerden sadece ikisinde eli silahlı askerlerimizi rehin aldı.

Birincisi, 1994 yılında Hakkari-Uludere’de meydana gelen bir olaydı. Rehin aldıkları asker çatışmada yaralanmış ve birliği ile irtibatı kopmuştu. Bu askerimizin yapabileceği hiçbir şey yoktu.

İkincisi ise, 1996 yılında yine Şemdinli ilçesinin Ortaklar Jandarma Karakolunda 15 askerimizin şehit olduğu olayda sapasağlam teslim olan 8 askerdi. Bunlarında yapabileceği çok şey vardı..

Askerimize vatan toprağını savunurken ölebileceği, yaralanabileceği ama eli ayağı tuttuğu sürece elinde taş bile olsa savaşması gerektiği ülküsünü verebilirsek bu milletin rahat uyumasını sağlayabiliriz.

Unutmayalım ki, son şehitlere saygı mitinglerinde nice kadınlarımızın, kızlarımızın, yaşlılarımızın ülkemizin savunulması için elinin hala taş ve sopa tutabilecek kararlılıkta olduğunu gördük..


Sedat Onar