Bir Tek Ben Alışamadım


Bir taraftan 18 Mart günü Çanakkale Şehitleri’ni anma günü yapıp, her tarafı bayraklarla donatıp, şehitlerimizi anıyoruz; diğer taraftan da bunun üzerinden bir hafta bile geçmeden devletinin askerine, polisine kurşun sıkarken ölen teröristi anmak için yapılan törenlere devlet olarak müsaade ediyoruz… Garip bir çelişki değil mi?

Sadece Nevruz’a değil, bu topraklar üzerinde yaşayan her insanın inandığı değerlere göre yaşamasına ve buna göre kutlamalar yapmasına kimse karşı değil… Tek şartla. Bu ülke insanının kutsal kabul ettiği değerlere saldırmamak ve haklarını çiğnememek şartıyla. Yoksa isteyen Nevruz’u kutlar, isteyen Cadılar Bayramını…Hatta İstanbul sosyetesi gibi St.Antuan Kilisesinde her yıl kutladıkları Noel’i. Burada da tek şart var. Hıristiyanlara özenen İstanbul sosyetesi Hıristiyanlığı da bilmediği için, kiliseye girişte bile Hıristiyanlara saygısızlık edip, Noel kutlamalarına mini etekle, bustiyerle gidiyor. O ayrı. Kilise rahibinin bu tipleri ikaz etmesi gerekiyor.

Şimdi gelelim, biz deki çelişkiye… Madem bu Nevruz’u, pardon onların deyimiyle “Newroz’u” kutluyorsun; aynı toplum içinde beraber yaşadığın, kapı komşun olan insanların, sınıfta yan yana oturduğu arkadaşının, alışveriş yaptığın bakkalın, hastanede çocuğuna bakan doktorun inandığı değerlere küfretmeyeceksin, uğruna ölebilecek kadar sevdiği bayrağı yakmayacaksın, askerine-polisine molotof kokteyl atmayacaksın. Özeti bu…

Bunları yaparsan benim için Çanakkale’deki Seddülbahir’e çıkan düşmandan farkın yoktur. Büyük Taarruz’da Çiğiltepe’de Albay Reşat Çiğiltepe’yi şehit eden Yunan askeri olarak görürüm seni. 1963 Noel’inde evinin banyosunda çocukları Hakan, Kutsi ve Murat ile birlikte katledilen Mürüvvet hanımın EOKA’cı katili gibi muamele edilmeye hak kazanırsın.

Şimdi bazı aklı evveller ben bunları söylüyorum diye bana demediklerini bırakmayacaklar. Nasıl PKK’lı katillere ses çıkarmayıp, işi gücü Ergenekon olanlar gibi.

Şunu da belirtmeden geçemeyeceğim. Geçenlerde bir televizyon kanalında Fettullah Gülen’in şakirtlerinden biri olan bir gazete yazarı neredeyse Dağlıca baskınını bile Ergenekon’un üzerine yıkacaktı. Meğerse neymiş bu Ergenekon?..

Neyse... Konudan sapmayalım.

Derdimiz bu newroz kutlamalarında bizlere yapılan hakaretler. Şu an benim gibi bir çok insanın ortak sorunu: devlet kademelerinde görevli yetkili şahısların bu kutlamalarda yapılan azgınlıklara hoşgörü göstere göstere meseleyi bu noktaya vardırtmaları. Eğer bu kutlamalara zamanında gerekli toleranslar gösterilmeseydi; terör örgütü de, vatandaşları bu kadar fazla provoke edemez, bu kutlamalara katılan insanlar da başkalarına hakaret edilemeyeceğini öğrenirler, adam gibi kutlama yaparlardı. Bu yazıyı 20 Mart sabahı yazdığım için bu gece ve yarın hangi olaylar meydana gelmiş, henüz bilgim yok. Ama rutine bağlandığı için yurdun dört bir tarafında olayların meydana gelebileceğini tahmin ediyorum. Aynen resmi bayramlarda televizyonlarda nasıl “…Bayramı bütün yurtta, Kuzey Kıbrıs’ta ve dış temsilciliklerde kutlandı..” ibaresi kullanılıyorsa, nevruzlarda da “Newroz törenleri bütün yurtta, Almanya, Fransa ve İtalya gibi PKK’nın yoğun etkisi bulunan yerlerde eylemlerle ve molotoflarla kutlandı. Mersin’de bir, Diyarbakır’da iki, İstanbul’da iki olmak üzere dört ilde kutlamalarda Türk bayrağı yakılarak üzerinden atlandı, arabasına Atatürk ve Türk bayrağı çıkartması asan 50 araç tahrip edildi, balkonuna Türk bayrağı asmış olan 10 ev yağmalandı. Huzur içinde kutlanan bu newroz nedeniyle yetkililer halkın sağduyusuna teşekkür etti.” ibarelerini kullanmaya başlayacağız. Acı ama böyle…

Çünkü buraya kadar öyle olayların üzeri kapatıldı ki, millet buna yavaş yavaş alıştı…

Bir tek ben alışamadım, bir de tahmin ediyorum Şanlıurfa’daki elleri öpülesi o “Vatan Annesi”…


Sedat Onar

Valla ben de alışamadım sayın sedat onar. Çoğu zaman bunları ifade edince durmadan hizip muhalefet diye nitelendirilmekten de artık gocunmuyorum ama... Bir şeyin düzeldiği de yok...